Woudzooms nieuws

Vandaag was het, na alle feestjes de afgelopen week, tijd om te trakteren bij juf Fenny. Zo had Jolein toch nog een beetje het gevoel dat ze jarig was geweest;-). Gisteren nog even actief geweest met cakejes bakken en versieren. Jolein was blij met het resultaat vanmorgen. 

Op zo'n trouwdag als we van de week hebben meegemaakt is cultuur met een grote 'K' enigszins schaars. Natuurlijk, de ambiance van het historische kerkje in Zuid-Laren is op zich cultuur. En verder zijn de teksten die bij de plechtigheid horen ook 'cultuur'. Oude formules, diep in onze cultuur gefreesde voren, zoals: wilt u getrouw beloven alle plichten te vervullen die de wet aan de huwelijkse staat verbindt. Of iets dergelijks. Check even bij Matthias wat de juiste formule is. Vroeger zeiden ze gewoon: waar jij Gaius bent, ben ik Gaia. Of in eigentijdse vorm: waar jij Chris bent, ben ik Kirsten en vice versa.
Naarmate de dag vordert wordt cultuur een steeds schaarser verschijnsel. Als het eerste biertje is verorberd, gaan de gesprekken al gauw over voetbal, de jurken van de aanwezige dames en wat die onthullen of nog juist niet. De moeder deed een dappere poging tot enige diepgang. Maar ik vrees dat de tekst een beetje verloren is gegaan in het gesmak van de BBQ, het getinkel van de glazen en her en der een boer. Dus daarom nog maar even de tekst van het gedicht dat ze het bruidspaar meegaf. Het is van Ida Gerhardt en heet: Bruiloftsspel. Met als ondertitel: Allegro ma non troppo.

Wie deze site een beetje volgt kan het niet zijn ontgaan: Kirsten en Chris gingen dus trouwen. Nu ben ik weer vergeten wanneer het aanzoek met kaarsjes is gedaan en de beloften werden uitgewisseld, maar het is een flinke tijd geleden. Want zo'n huwelijk vraagt tegenwoordig een langdurige, inspannende voorbereiding. Laat ik maar met de deur in huis vallen: het is uitstekend verlopen, het was een schitterende dag met een schitterende plechtigheid in het kerkje van Zuid-Laren, een mooi feest, maar bovenal met een stralende, mooie bruid en een parmantige bruidegom, die een bezoekje aan de kapper kennelijk niet in de voorbereidingen had opgenomen. Dankzij Saraya en Mark, ook. Ik heb begrepen dat het geen sinecure was om de dag voor te bereiden met een bruid (ik denk dat het Chris niet veel kon schelen), die zo wel haar ideen heeft over hoe zo'n dag er uit moet zien.
Even de dag in vogelvlucht. Het tijdstip voor de huwelijksvoltrekking was goed gekozen, zodat we rustig aan die kant op konden. Met Johannes en Mieke in de volgauto Andreas gehaald van Vathorst (in één keer goed gereden) en vervolgens Anne-Will van Meppel CS (zo kom je nog eens ergens). Verzamelen in het Gebint en wachten op het bruidspaar dat op de zandverstuiving van Zeegse foto's aan het maken is. Daar komt de bruid!: nou, een plaatje hoor. De officiële foto's zijn natuurlijk veel mooier (komen nog), maar hier vast een voorproefje.
Richting kerk van Zuid-Laren: ook in één keer goed. Leuke intieme en sfeervolle locatie en een prima ambtenares van de burgerlijke stand. Verder alles volgens het boekje met twee ja's en handtekeningen en Marco Borsato en witte ballonnen en Sjors en Jolein met ringen. Alles er op en er aan, inclusief rijst gooien.
Nou, dat was dus dat. Alles weer in auto's en Chris en Kirsten in een fiatje 600 of zoiets naar een strandje voor de foto's van de aanwezigen in allerlei samenstelling. Niemand in het water gedonderd en dat is achteraf gezien eigenlijk wel jammer. Alles weer in de auto's richting herberg de Blankenhoeve. Dan zitten we dus fijn in Groningen en dat voelt natuurlijk gelijk anders. Gezellig met de daggasten (zo heet dat) gebabbeld en gedronken en gebbq-ed. Feest met een hoop herrie en ik heb YMCA gemist! Jammer, want die heb ik onder knie na het feest van Mieke en Johannes.
Ik wil voor de geschiedschrijving nog wel even noteren wie er waren uit de familiekring. De broertjes, uiteraard met aanhangsels, dus ook Chantal. Dan Hubert en Mieke B, uiteraard want dat zijn de peetouders van Chris. Op het feest kwamen Henk en Josiet (die waren er ook in de kerk, maar mochten geen taart eten. Let dus op: ze waren er op donderdag in Leiden bij én dus vrijdag in Zuid-Laren!) en Anneke en Har.
Na een nachtje slapen in de herberg en een stevig ontbijt en een babbeltje napraten gingen we allemaal weer ons weegs en dat betekent opnieuw langs stations om lifters af te zetten. We kwamen nu langs Zwolle en Amersfoort CS.
Zo, dat was mijn verhaal. Nu graag ook impressies van andere aanwezigen, in de eerste plaats de hoofdrolspelers: Kirsten, die nu als Kruisselbrink door het leven gaat, en Chris. En rap een beetje.

Je knutselt een boekje in elkaar van een aantal artikelen over onderwerpen, waar maar een enkele sterveling op deze wereld iets van snapt en is het moment daar, dat je daarvoor wordt beloond met de doctorstitel. Wij waren erbij: het was op 10 mei. In één keer reden we naar de goede stad (Leiden), en liepen zonder mankeren aar het Academiegebouw van de universiteit die in 1574 (klopt dat?) is gesticht door Willen de Zwijger. Een beetje rondkeutelen en dingen bekijken, waaronder het beroemde zweetkamertje.
Johannes was voor deze gelegenheid uitgedost in rok en ik moet zeggen: het stond hem goed. Was hij gespannen en nerveus? Ja, hij was gespannen en nerveus. Gelukkig kon hij steunen op zijn paranimfen. We waren allemaal en ik noem met name: Henk en Josiet, broer Jan, Henk en Hempke danig onder de indruk van de senaatszaal waar de verdediging van het proefschrift plaatsvond. We waren ook onder de indruk van het zeergeleerde en hooggeleerde gezelschap dat hem het kruisverhoor afnam. Uit Engeland en Duitsland waren professoren afgereisd om het Johannes moeilijk te maken. Nu vraag ik de aanwezigen: hadden jullie soms ook het gevoel dat Johannes soms aarzelend op zoek ging naar de antwoorden? Of is dat zijn stijl? Even om de vraag heenlopen en kijken waar het handvat zit? Hoe dan ook: hij sloeg zich er kranig doorheen en dan zijn 45 minuten toch nog best lang. De promotiecommissie trok zich terug: zullen we het doen of zullen we hem nog een jaartje geven? Afijn: daar kwam de koker op tafel met de gelukwensen. Het leukst vond ik de toespraak van zijn promotor, prof. Beck, die er bij stil stond hoe Johannes zijn interesse heeft gevolgd en er niet voor is teruggeschrokken om van Groningen naar Leiden te gaan. Hij had ook aandacht voor het feit dat er in die vier jaar nog meer is gebeurd dan alleen wetenschap, waarbij hij schalks knipoogde naar Mieke. Met een receptie en een babbeltje hier en daar naar Leidschendam, nog even naar de Herberg. Mooiste kado was ongetwijfeld het kubb-spel van Henk en Josiet. Zelf getimmerd door Henk uit de resten eikenhout van een boom van de Borgonjen-boerderij.
Als ik door de Kruisselbrink-annalen heenkijk is Johannes de eerste die het tot dr. heeft geschopt. Ik zal er een aantekening van maken in de stamboom!

Hoewel de rust op de woudlopers-site anders doet vermoeden, was het een drukte van belang in deze kringen. Men sprak wel van een emotionele rollercoaster. Op twee achtereenvolgende dagen speelden grote gebeurtenissen zich af. Op donderdag 10 mei in het jaar onzes HEEREN 2012 werd Johannes tot een hoge waardigheid verheven: doctor in de Wis- en Natuurkunde aan de statige Universiteit van Leiden. Een volgend bericht geeft daar een impressie van.
Nog maar nauwelijks bekomen van deze feestelijke plechtigheid, de zakdoekjes nog nat van de weggepinkte tranen van ontroering, mochten we aanwezig zijn bij een niet minder feestelijk en plechtig moment: het huwelijk, neen: Het Huwelijk van Kirsten en Chris. Dat staat dus geboekstaafd onder vrijdag 11 mei 2012, in dezelfde jaartelling. Ook daarvan al een kort bericht; ik vermoed dat er nog veel berichtjes over volgen met een heleboel foto's. Want: geen moment bleef ongekiekt. Aan tranen geen gebrek, vertrouwde Kirsten mij toe - het was ontroering wat de klok sloeg.
Het kan nog wel even duren voor we dit alles emotioneel gezien allemaal een plekje hebben gegeven. Ik denk wel dat het helpt dat we weer met beide benen in de praktische klei worden gezet: komende weken mogen we Johannes en Mieke helpen te verhuizen, dus we gaan laminaat leggen en behangen en sauzen en witten en met dozen slepen, want ze zijn te gierig om er een verhuizer voor te charteren. Maar dat wordt weer een ander verhaal...
We kijken met elkaar terug op een fantastische week. En voor vaders en moeders: wat kunnen zij zich mooiers wensen dan dit soort gebeurtenissen? Nou ja, nog een kleinkind of twee, drie, ...!